Lawenda

Sama nazwa lawendy pochodzi od łacińskiego lavare — myć. Rzymianie rzucali ją do swoich kąpieli, praczki Prowansji rozkładały płótno na jej krzewach do wyschnięcia, a przez tysiąc lat kładziono ją między złożone prześcieradła i wieszano w pękach u krokwi, domowa strażniczka czystego płótna i cichych izb. W ogrodach klasztornych stała blisko drzwi infirmerii; w wyobraźni ludu odganiała złe oko od progu i przynosiła spokojne sny poduszce, w którą ją wszywano. Od starożytności wierzono, że jej woń uspokajała nerwy, łagodziła napięcie dnia i zapraszała łagodny, naturalny sen. Hermetycznie odpowiada Merkuremu, a jej sygnaturą jest harmonia — pojednanie przeciwieństw, umysł i serce zestrojone w jedną spokojną zgodę. Woń zamiecionego i uporządkowanego domu, uchwycona w spagirycznej formie do kontemplacji, nie do spożycia.